DNA analizi, Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nda ölen bir gencin kimliğini 250 yıl sonra çözdü

Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nın en uzun süredir çözülemeyen gizemlerinden biri, modern genetik bilimi sayesinde nihayet aydınlığa kavuştu. Arkeologlar tarafından yıllar önce bulunan bir iskeletin kime ait olduğu, ancak son yapılan bir genetik soybilim analiziyle kesin olarak tespit edilebildi: kalıntılar, 1777'de henüz bir çocukken Kıta Ordusu'na katılan John Pumphrey adlı bir gence aitti.

Pumphrey'nin kalıntıları, savaş dönemine ait bir asker mezarlığı olduğu düşünülen bir alanda bulunmuştu. Kemiklerin yaşı, cinsiyeti ve gömülme biçimi, araştırmacılara kalıntıların bir asker olabileceğine dair güçlü ipuçları vermişti; ancak kimlik teyidi olmadan bu yalnızca bir varsayım olarak kalıyordu.

Araştırma ekibi, kalıntılardan alınan DNA örneklerini geniş kapsamlı bir genetik soybilim veri tabanıyla karşılaştırdı. Bu yöntem, bir bireyin genetik izini, o kişiyle uzaktan akraba olan günümüz insanlarının DNA profilleriyle eşleştirerek soy ağacını yeniden inşa etmeye dayanıyor. Analiz sonucunda, kalıntılarla akraba olan yaklaşık 20.000 yaşayan kişi tespit edildi.

Bu denli geniş bir akraba ağı, araştırmacıların soy ağacını dikkatle geriye doğru izleyerek belirli bir aileye, ardından da belirli bir bireye ulaşmasını sağladı. Tarihsel kayıtlarla çapraz kontrol edilen bu genetik veri, kalıntıların John Pumphrey'ye ait olduğunu yüksek bir kesinlikle doğruladı.

Pumphrey'nin hikâyesi, dönemin pek çok genç askerinin hikâyesiyle örtüşüyor. Kıta Ordusu'na katılan pek çok genç, on beş ya da on altı yaşlarında, bazen aile onayı bazen de gönüllü olarak orduya yazılıyordu. Savaşın uzun sürmesi ve asker ihtiyacının artması, ordunun genç yaştaki gönüllüleri kabul etmesini yaygınlaştırmıştı.

Araştırmacılar, bu tür genç askerlerin savaş tarihinde genellikle isimsiz kalan bir kesimi temsil ettiğini belirtiyor. Üst düzey subayların ve tanınmış kahramanların hikâyeleri geniş çapta belgelense de, sıradan askerlerin, özellikle de genç yaşta hayatını kaybedenlerin kimlikleri çoğu zaman tarihe karışıyor.

Bu vaka, genetik soybilimin arkeoloji ve tarih araştırmalarına nasıl yeni bir boyut kazandırdığının somut bir örneği. Yöntem, özellikle adli tıp alanında kimliği belirsiz kalıntıların tespitinde kullanılıyordu; ancak son yıllarda tarihi vakalara da giderek daha fazla uygulanıyor.

Uzmanlar, bu tür analizlerin gelecekte benzer "soğuk vakaları" çözmek için daha yaygın kullanılabileceğini öngörüyor. Özellikle Amerikan Bağımsızlık Savaşı gibi, çok sayıda isimsiz asker mezarının bulunduğu çatışmalarda, genetik veri tabanlarının büyümesi, daha fazla kimliğin ortaya çıkarılmasına olanak tanıyabilir.

Pumphrey'nin akrabalarından bazıları, araştırma ekibiyle temasa geçerek atalarının hikâyesini öğrenmekten duydukları duygusal etkiyi paylaştı. Bazıları, ailelerinde nesiller boyu aktarılan sözlü bir Bağımsızlık Savaşı bağlantısının artık somut bir kanıtla doğrulanmış olmasının kendileri için özel bir anlam taşıdığını belirtti.

Araştırmacılar, bu tür buluntuların yalnızca bilimsel bir başarı olmadığını, aynı zamanda tarihin çoğu zaman gözden kaçan sıradan figürlerine bir isim ve bir hikâye kazandırdığını vurguluyor. Pumphrey'nin kimliğinin ortaya çıkarılması, Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nın anlatısına, resmi tarih kitaplarının genellikle atladığı insani bir boyut ekliyor.